Cultuur en cult-uur in Japan

Welkom bij de blog met de meest bizarre mix van bestemmingen! Ik denk dat de grootste gemeenschappelijke deler is dat hun naam op -shima eindigt. Maar da’s ook Japan: je stapt op een trein of metro, en je weet nooit in welke wereld je terechtkomt. Cultuur in Naoshima, Teshima, Hiroshima en Miyajima, en een dik cult-uurtje in het neongekleurde Osaka.

Teshima & Naoshima

Niet weten waar ik terecht ging komen, part one: Teshima en Naoshima – ook wel bekend als de Arts Islands. Die bleken echt supertropisch te zijn. Ik kwam de eerste dag toe en aangezien ik maar een halve dag had, stapte ik eerst op een bootje naar het kleinere Teshima.

In Japan moet je overal regels volgen, maar nergens werden die regels zo serieus afgedwongen als hier. Schoenen uitdoen, slippers aandoen voor de ene ruimte, andere slippers aandoen voor de andere. Je mag er ook bijna nergens foto’s nemen. Ik snapte er niets van, maar ik moest toegeven: het zorgde voor een mysterieus sfeertje.

Dat Teshima Art Museum, dus. Een witte betonnen UFO-constructie met een opening naar de hemel gericht, en op de grond waterdruppeltjes die zachtjes bewegen. Soit, kijk eens naar dit filmpje. Mensen liggen, zitten, wandelen. Mediteren. Nog nooit meegemaakt, maar deze ruimte maakt geluid en stilte tegelijkertijd. Geluid, want elke beweging die je maakte werd vermenigvuldigd met honderd. Stilte, want dat dwong deze constructie nu eenmaal af.

De rest van de kunstinstallaties op dit eiland zinken (we blijven in boot-thema) eigenlijk in het niets bij dit museum. O ja, de zonsondergang mag dan wel mooi zijn, maar die foto kon ik alleen maar nemen omdat ik de uurregeling van de ferry’s niet snapte. Anderhalf uur buiten wachten in de wind: ziehier de oorzaak van het feit dat ik de komende week superverkouden doorbracht.

IMG_Fotofilter_H4

De dag erna kwam ik rond de middag toe op Naoshima, en bij het plekje waar ik wilde gaan eten stond er file. Not kidding: file op een eiland waar misschien 50 mensen rondliepen. Net ernaast was iets lokaals waar ze udon noedels serveerden, en die uitproberen is denk ik één van de slechtste beslissingen die ik op deze trip heb genomen. Buikpijn tot de duizendste.

Ik kon mij met moeite concentreren op alle kunst – hoewel het Benesse House Museum en het Chicho Museum echt wel prachtig zijn. Nooit gedacht dat je met beton zo veel richtingen uit kon. En die pompoen blijft iets surrealistisch. Maar eerlijk is eerlijk: ik ben na een paar uur gewoon terug naar mijn Airbnb gegaan, heb een beetje ziek zitten zijn en de nieuwe afleveringen van Zo Man Zo Vrouw opgezet.

Hiroshima

Voor alle duidelijkheid: Hiroshima is niet het dutske der Japanse steden. De brede lanen met trams en café’s maken er een bruisende stad van, die een beetje doet denken aan Parijs. Het 36hostel heeft het schattigste Japanse twenty-something koppel als eigenaars, inclusief schattigste Japanse baby (niet op de foto) en schattigste Japanse poedel Toto (wel op de foto). Ik bedoel: waar is zelfs het gezicht van dat hondje?

De dag dat ik het Peace Memorial Park van Hiroshima bezocht, was één van de weinige dagen dat het regende. De grijze lucht benadrukte alleen maar meer de zinloosheid van alles wat hier gebeurd is. De dome is iconisch, de duizenden kraanvogels hoopgevend. Het horloge dat voor altijd stopte met tikken om 8u15, het moment dat de bom ontplofte, bezorgde mij een krop in de keel.

Maar zoals ik al zei: deze stad leeft gewoon verder. En één van de dingen waarvoor ze hier bekend staan, is lekker eten. Meer bepaald okonomiyaki, een soort van kool-ei-deeg-tempura pannenkoek, die live wordt gebakken. Een oud meneertje in het hostel wees mij ook de weg naar één van de gezelligste izakaya’s van Japan.

Nog zoiets wat ik niet verwachtte: Hiroshima is baseball-crazy. Op de dag dat ik met de trein naar Miyajima vertrok, vond er blijkbaar een wedstrijd plaats. Geweldig om opeens het hele station te zien kleuren in het rood van de Carps. Waar wij frietjes en hamburgerstandjes hebben, zag ik hier kraampjes met bento- en sushiboxen. Sofisticated as always, die Japanners.

Miyajima

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet op de foto’s: de duizenden toeristen die dit eiland overspoelden. Serieus, ze hadden hier zelfs een speciaal platformpje gebouwd om een foto te kunnen nemen van uzelf en het floating shrine, waar natuurlijk al 20 man stond aan te schuiven. Dus ben ik gewoon een beetje verder op een strandje ben gaan genieten. Want het blijft wel een beetje magische plek. Nog magischer tijdens een zonsondergang, denk ik.

Voor de trek naar Mount Misen had ik jammer genoeg geen tijd, want ik moest diezelfde dag nog in Osaka geraken. Maar hier is nog een ander fun fact: op Miyajima vind je de grootste houten lepel ter wereld. Just saying.

Osaka

Superverkouden toekomen in Osaka en in een hostelkamer moeten slapen met 28 (!) andere meisjes: volgens mij heb ik er daar een paar serieus besmet. Ik ben naar een apotheek gegaan, eens naar mijn neus (tsjie!) en keel (kuch!) gewezen, en ze gaven mij meteen de juiste pilletjes mee. Who needs Google Translate anyway?

Ik had dus niet erg veel energie om deze heel energierijke stad te bezoeken, dus dag 1 was chillen in het kasteel. Wat een beetje een teleurstelling was, eerlijk gezegd. Ik dacht dat je binnen zou kunnen kijken naar hoe Japanners ooit leefden in zo’n kasteel, maar dat was niet zo. Voor een volgende Japan-trip toch maar Matsumoto Castle op mijn lijstje zetten. En dat Namba Yasaka Shrine, a.k.a Monsters Inc Shrine, was trouwens echt de max.

Eén van de beste dingen die er in Osaka te beleven valt, is verdwalen in alle neon. Ik heb mij laten verleiden door een reuzengrote hand-met-sushi die aan de muur hing, en installeerde mij aan de sushi conveyer belt. Ongeveer 1,25 euro per bordje sushi: ik heb mij ziek gegeten daar. Zo zo zo lekker. Niet gepraat met de drie Duitsers die naast mij zaten, maar wel zitten bedenken met welke sushi-fans thuis ik dit moest delen.

Een museum met alleen maar ramen – dit was een echt only-in-Japan moment. Een tunnel vol ramen, een muur vol ramen, een fabriekje waar ze het hele proces van ramen nagebouwd hebben. Je kon er ook zelf je ramen-doosje ontwerpen. Dus zat ik daar vrolijk te kleuren, tot er vierhonderd schoolkindjes met gele hoedjes binnenkwamen. Heel veel enthousiasme, maar ook heel veel lawaai.

Van een kleurrijk noedelmuseum naar het grijs van de business-buurt in Kita: in Osaka zijn die twee werelden maar een treinrit van elkaar verwijderd. Veel kan ik er niet over vertellen, behalve dat de straten dan wel leeg mogen lijken, maar dat de straten ònder de straten heel druk zijn. En ik ook verloren ben gelopen in die wirwar van onderaardse gangen en shopping centers.

Van Osaka vloog ik naar één van mijn favoriete bestemmingen op deze trip: het tropische Aka-jima. Ja, dat eindigt ook op -jima, ik weet het.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: