Singapore, en waarom het zo moeilijk was om opnieuw te vertrekken

Dat het de tweede keer véél moeilijker was om te vertrekken, hoef ik jullie niet te vertellen. Het is een beetje zoals artiesten meer druk voelen wanneer ze hun tweede album uitbrengen. Niet dat ik mijzelf vergelijk met één of andere muzikant. Maar het concept blijft hetzelfde: wat als de opvolger niet goed is? Wat moet ik nog bewijzen?

De reden waarom ik dus twee maanden in Antwerpen heb rondgehangen, was omdat ik het perfecte plan moest vinden. En ook omdat er eentje trouwde, en tegelijk een winkel opendeed. Zotte dingen. Voor minder dan geweldig ging ik dus niet weg.

Ik wilde deze keer niet echt veel rondreizen, maar ergens lang blijven. Een deep dive in de lokale cultuur, zoals mensen dat met flashy woorden zeggen. Vrijwilligerswerk. Maar ik wilde ook niet zomaar ergens bedden gaan opmaken in een hostel, of lerares Engels spelen. Ik wilde iets doen met mijn eigen skills: social media en schrijven. Ik heb bijvoorbeeld lang gepraat met een NGO in Maleisië, wat op het laatste nippertje toch niet doorging. Ik heb daarna nòg langer gezocht naar een andere bestemming.

En eigenlijk lag het al die tijd gewoon recht voor mijn neus (allez niet letterlijk, want mijn neus is geen 9.364,48 km lang): Japan. En waarom zou ik in plaats van ergens lang op één plek te blijven, niet ergens lang rondtrekken, zes weken bijvoorbeeld? En waarom zou ik die zes weken Japan niet combineren met Taiwan, dat er net naast ligt? En waarom zou ik mijn lange vlucht niet opbreken en een tussenstop maken in Singapore? Decision. Made.

IMG_5233


Dus stapte ik op een vliegtuig met bestemming Singapore. Deze keer met veel meer twijfels dan vorige keer. Dat het niet meteen liefde op het eerste gezicht was tussen mij en deze eiland-stadstaat, komt zo:

Toen ik aankwam op Changi Airport voelde ik mij echt efkes (letterlijk 5 seconden) een travel pro. Want alles verliep bijzonder vlotjes: direct gaan aanschuiven bij passport control, direct mijn bagage opgepikt, direct de Skytrain ontdekt naar de metro, direct een EZ Link-kaartje gekocht met top-up, direct de weg gevonden naar Lavender Station.

Alleen moest ik helemaal niet in Lavender Station zijn. En technisch gezien had ik nergens een plek om te slapen toen ik in Singapore aankwam. Alleen wist ik dat toen nog niet. 

IMG_5677

Wat ik dénk dat er gebeurd is: ik had een verblijf geboekt bij een bekende hostelketen in Singapore. Alleen had ik mij vergist in de dag dat ik aankwam, dus had ik een mailtje gestuurd om mijn data aan te passen. Vervolgens hebben zij die boeking gewoon geannuleerd. Ik kreeg een bevestigingsmail van Booking.com, die zei dat de aanpassing van mijn data oké was. Maar ten eerste was die mail blijkbaar van een ànder hostel van de keten, ten tweede vroegen ze om hoe laat ik zou inchecken. Wat in de kleine lettertjes stond en ik dus obviously niet gelezen had, niet op geantwoord had, en dus annuleerden ze die boeking òòk. Zonder mij daarvan op de hoogte te brengen. 

Soit, ze hebben toen ik daar aankwam wel een bed voor mij gereserveerd in één van hun andere hostels, in Chinatown. Maar in Chinatown waren er nòg drie andere hostels van dezelfde keten. Mijn Google Maps werkte niet, en het was pas bij het derde hostel dat ik het goeie gevonden had. Half hysterisch, met ongeveer 15 kilo op mijn rug, in tropische temperaturen en al 24 uur geen slaap. Goed begonnen, half gewonnen zeker?

Wat ik jullie over mijn verblijf in Singapore kan vertellen: ge leert een raam in uw kamer appreciëren. Seriously, ik had géén idee of het dag of nacht was, zeker met een dikke jetlag. Vriendjes maken was ook moeilijk, want de drie jongens in mijn dorm waren al beste vriendjes met elkaar.

Verder weten ze in hier wel hoe ze een stad moeten zijn. Authentieke wijkjes (Chinatown, Little India, Arab street) combineren met een zee aan skyscrapers, hipster restaurants en heel veel groen. Alles is er in ‘t Engels aangeduid. Alles is er heel mooi. Dat vond ik toch, tot ik met iemand praatte die er woonde, en die zei dat er weinig ‘ziel’ zat in de stad.

En: once you see something, you can’t unsee it. Dus begon ik op te merken dat alle schoonheid maar net aan de oppervlakte zat. Ik zag ergens een gebouw dat met trots ‘Est. 1991’ etaleerde. Dat zegt alles: naar Singapore kom je niet voor het verleden, maar wel voor de toekomst. Het is een smart city, bewoond door expats, met innovatieve toepassingen zoals nieuwe woonsystemen, en nieuwe manieren op pakweg te recycleren.

Vond ik wel zwaar de moeite: de hawker centres, een soort food truck markets avant la lettre, waar ik supergoedkoop én superlekker gegeten heb. De Botanical Gardens. De National Gallery. De Singapore City Gallery, met Singapore helemaal in ‘t mini nagebouwd. Ook heel handig als je wat meer background over de stad wil. En de lichtshow van Gardens by the Bay, inclusief wannabe Disneyliedjes, die zo kitsch was dat het grappig werd.

IMG_5262

Zelfs al was ik maar vier dagen ver in mijn trip, ik vertrok uit Singapore met het idee dat ik helemaal niet zo zeker was wat ik in die stad eigenlijk aan het doen was… Of zoeken was.

Up next: ik ga twee weken gratis kamperen bij DigiQuarters in Taipei. Yep: twee weken omringd door andere mensen. Ik ben zelf ook wel benieuwd hoe dat gaat aflopen.

One Comment

Add yours →

  1. Dat ik aan’t smachten ben naar het volgende stukje 😋

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: